maandag 5 november 2018

Pijn - Het verhaal achter het gedicht

Een gedicht voor ouders over het ouderschap. Over situaties waarin het voor je kind lijkt alsof je als ouder niks doet. Natuurlijk zijn er de pijnen die bij het opgroeien horen. Rennen, fietsen en klimmen dat gaat letterlijk met vallen en opstaan. Maar wat te doen met de pijn veroorzaakt door een ander, waaraan ik niks kan doen?



Mijn kind leert dat het op mij als ouder kan vertrouwen. Daar kan ik als ouder actief een gekozen rol in spelen. Met mijn liefde, aandacht troosten als het valt of stoot. Daarmee laat ik mijn kind ervaren dat ik er als zijn papa ben. Wanneer mijn kind een prik van de dokter krijgt dan kan ik als ouder de aandacht afleiden. Desnoods doe ik net alsof het inderdaad een boze gemene dokter of zuster is met een reuze spuit (en soms is het ook gewoon zo, dat terzijde). 

Maar dan de pijn waar ik als ouder niets aan kan doen… Bij mij was het de relatie met de moeder van mijn zoon, die was niet goed. Ik heb mijn best gedaan om mijn zoon in een gelukkige thuissituatie met papa en mama op te laten groeien toen hij klein was. Dat is me niet gelukt. Het gedicht ‘Pijn’ komt voort uit die ervaring en de ervaringen daarna.

Op zijn beurt troostte mijn zoon mij eens.… Hoe ik ook vroeg en smeekte aan zijn moeder om geen ruzie te gaan maken, we hadden immers een klasgenootje op bezoek, het hielp niet. Ik deed mijn best om de boel gezellig te houden maar al haar woede rolde over me heen. Geen houden aan, geen weerwoord tegen in te brengen. 

Met de twee kinderen ben ik maar het huis uitgegaan. Weggevlucht, eerlijk gezegd. Eerst het vriendinnetje naar huis gebracht en daarna met mijn zoon wat gaan eten bij Eetcafé 100% Zuidoost in de Amsterdamse Poort. Mijn zoon legde zijn arm om mijn schouders en zei die middag: “Het ligt niet aan jou, papa. Ik weet dat jij je best doet.”

Paar jaar later was de relatie over. Nu was ik een alleenstaande ouder. Ik probeerde zo goed mogelijk vader te zijn in een co-ouderschap. Dat is wat ik als ouder ook wil voor mijn kind: dat het twee gelukkige liefdevolle ouders heeft die ook na het uit elkaar gaan vriendschappelijk met elkaar omgaan. Maar over hoe de andere ouder als ouder is, daar had en heb ik geen zeggenschap over. 

Op een moederdag, jaren geleden, lag ik ’s ochtend lui op de bank in de woonkamer. Tot mijn verbazing kwam mijn zoontje met zijn fiets aan de hand huilend de tuin inlopen. Het hele weekend zou hij bij zijn moeder zijn maar nu was hij al na één nachtje, op moederdag, ’s ochtends thuis. Ik opende de tuindeur en vroeg: “Wat doe jij hier zo vroeg?”. Tussen het snikken door antwoordde hij: “Mama heeft me weggestuurd. Er is geen plaats voor mij. Oom en zijn vriendin komen langs. Het huis is te klein.” 

Op dat moment… Op zo’n moment leer ik niet tot tien maar tot honderd tellen. Zoveel wat ik wilde doen maar beter niet kon doen. “Laat de fiets maar. Kom binnen, hier ben je thuis. Dan gaan wij wat leuks doen”, en ik sloot hem in mijn armen.

Epiloog: Aan paar vrienden had ik wel mijn woede en verdriet gemeld. Die stonden een uur later spontaan op de stoep met scootmobiel en al. “Dan gaan wij wel moederdag vieren met hem”, zeiden ze toen ze met de ingrediënten voor een feestmaal binnenkwamen. Daar heb je nou vrienden voor. Maar dat wordt een ander gedicht. 

Pijn

Als iemand je kind
pijn doet
dan zou je het liefst…

Als je weet dat de pijn 
die jouw kind opdoet

Het minst pijnlijk is
wanneer het lijkt
alsof je niks doet

Dan is dat als ouder een situatie 
die best pijn doet

Auke VanderHoek

Dit gedicht staat in de eerste gedichtenbundel van Auke VanderHoek ‘Jij, ik en ons leven’. Voor €14,95 Te bestellen bij BOL.com en bij je eigen boekenwinkel. ISBN 9789082892703.


©2018 Alle rechten voorbehouden. Op alle foto’s, video's en teksten rust copyright. 
VFJ• VanderHoek Fotografie en Journalistiek/Auke VanderHoek.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten